Manual Moord in die beloofde land (Afrikaans Edition)

Free download. Book file PDF easily for everyone and every device. You can download and read online Moord in die beloofde land (Afrikaans Edition) file PDF Book only if you are registered here. And also you can download or read online all Book PDF file that related with Moord in die beloofde land (Afrikaans Edition) book. Happy reading Moord in die beloofde land (Afrikaans Edition) Bookeveryone. Download file Free Book PDF Moord in die beloofde land (Afrikaans Edition) at Complete PDF Library. This Book have some digital formats such us :paperbook, ebook, kindle, epub, fb2 and another formats. Here is The CompletePDF Book Library. It's free to register here to get Book file PDF Moord in die beloofde land (Afrikaans Edition) Pocket Guide.

De diarree, die rechtstreeks met de stress samenhangt, is de laatste weken duidelijk minder. Bij de stressbeheersing gaat het om twee dingen. Het vermijden van stress-situaties 1 en uit het gat komen als ik toch in ben getuimeld 2. Op beide fronten groeit mijn vaardigheid. Mooi zo!! Het is een wonderlijk gevoel waar ik intens van geniet. Cessenon sur Orb Frankrijk , Zaterdag, 29 September Ik zit middenin de drukte van de jaarlijkse verhuizing. Daarover ben ik begin Juni al begonnen. Als dat klaar is moet ik even afkicken om — zonder stress — detailplannen te maken, reisdata vast te stellen en tickets te kopen.

De timmerman, die de verrotte WC-vloer moest vervangen zodat de loodgieter aan de slag kon gaan, heeft Woensdag zijn klus geklaard. Ik breng mijn dagen nog steeds door met Zorgvuldig Nietsdoen. Mijn vaardigheid om stress te vermijden — of om mij ervan te ontdoen als ik er toch weer ingetuimeld ben — is geleidelijk toegenomen. Mooi zo! De vorige week heb ik mijn verjaardag gevierd. Ik ben nu begonnen aan mijn negentigste jaar. Ik ben benieuwd. De dagen blijven zonnig en warm. De hittegolven zijn voorbij. Nu worden de ochtenden veel kouder.

Vooral bij onbewolkte hemel. Gistermorgen was het zelfs vijf graden Celsius om zes uur, maar om tien uur was het alweer twintig! Je ziet, ik ben er nog. Daarom schrijf ik dit. Dat is de kern van wat ik de vorige maand vermoedde toen ik schreef dat " Het hoe-en-wat van dat 'ontembare malen' begint zich ook af te tekenen ". Bij een verslaving gaat het erom iets wat 'heerlijk' vindt, en wat je 'gelukkig' maakt — soms al een leven lang — voorgoed los te laten.

Op straffe van ernstige vormen van ongezondheid. Mijn oude vertrouwde leefstijl loslaten is daar in hoge mate mee vergelijkbaar; mijn leefstijl die mij plezier, geluk en bevrediging heeft geschonken. De vorige maand schreef ik al: " Het lijkt wel een verslaving ". Dat wordt steeds duidelijker. Gelukkig heb ik veel hulp aan de boeken van David O'Hare die met behulp van gedragsanalyse je confronteert met de behapbare onderdelen van je gedrag. Ik schreef toen: Denk aan de suikerverslaafde die op de goede weg is en duidelijk 'nee' heeft gezegd tegen het suikerklontje dat voor hem ligt.

Welk complot van stress-duiveltjes heeft 'm dat gelapt? Intussen kabbelt mijn leven voort met Zorgvuldig Nietsdoen. Het helpt. Dat is de beloning. Het gaat niet om de prachtige visoenen: Het gaat om de weg erheen: " It's the road, not the pub ". O'Hare heeft dat begrepen. Ik ga er achteraan als Mijn Zorgvuldig Nietsdoen daar ruimte voor heeft. Intussen ben ik drie maanden hier. De volgende week komt Ghislaine. En dan is het nog drie weken.

De jaarlijkse verhuizing komt weer in zicht. Ik bereid me er al mentaal op voor. O'Hare werkt vanuit een didactische benadering als gedragstherapeut met uitdrukkelijk begrip voor de moderne gestresste mens. Ik ben nu twee maanden hier, halfweg, eind September wil ik vertrekken. Het viel tegen om de reisdrukte achter mij te laten en me in te leven in 'Cessenon'.

Maar het lukt. Het 'grove werk' in de tuin — gazon en haag — kon al langer niet meer doen. Ik beperkte mij tot afwerking, "puntjes op i's" en verfraaiing met wat gezellige bloemen. Na — het jaar van de heupoperatie — bracht ik dat niet meer op. De burn-out van November — met de hevige diaree die nog voortduurt — verzwakte mij nog meer zodat de tuin nu 'nogal verwaarloosd' is.

Gelukkig heb ik iemand gevonden die mij enkele hele dagen per week helpt. De achterstand wordt ingehaald. Ik voel dat ik geleidelijk meer grip krijg op mijn omgeving. Het hoe-en-wat van dat 'ontembare malen' begint zich ook af te tekenen. Als ik wat leuks, moois of interessants zie, loop ik vast in het formuleren van heldere zinnen, beschrijvingen en uitleg. Ik zit in mijn hoofd ontembaar te redigeren. Ik lig er van wakker, en kan het niet stoppen. Zo ongeveer is het. Het is kennelijk de echo van mijn oude beroep, en de 'woorden' stukjes van de laatste jaren.

Het lijkt wel een verslaving. Daar steekt ook stress achter. Denk aan de suikerverslaafde die op de goede weg is en duidelijk 'nee' heeft gezegd tegen het suikerklontje dat voor hem ligt. Welk complot van stress -duiveltjes heeft 'm dat gelapt? Vijf minuten erna betrapt hij zich dat hij rookt. Zoals ik de vorige maand schreef, probeer ik mijn stress te beheersen met meditatie-achtige concentratie- en ontspanningsoefeningen. Dat vordert, zij het langzaam. Het korte-termijndoel blijft: De Stilte bereiken en behouden.

Praktisch gesproken: dat ik me nergens aan verslinger. Ik vraag mij wel af welk leven ik ga leiden als ik eenmaal afscheid heb genomen van die oude-vertrouwde stress -verwekkende leefwijze. Ik kreeg een bundel haiku's via de vrouw van een goede kennis, twee jaar jonger dan ik, die rond Nieuwjaar is overleden. Daar trof ik deze: noem dit ons geluk opstaan eten wandelen kijken naar de zee En zo wandel ik door de wijnvelden, met bloeiende Malva's [Ned: Kaasjeskruid] en blauwe vlasbloemen in de wegbermen, het overblijfsel van een bloeiende cultuur voor die door de wijnstok werd verdrongen.

Je ziet, ik krijg ook weer oog voor de omgeving. Ik ben alweer bijna een maand geleden in Cessenon aangekomen. De reisdrukte achter me laten viel tegen; het kostte meer energie dan ik dacht. Maar ik begin op slag te komen. Alles in blakende gezondheid! Om de stress de beheersen maak ik o. Dat verandert mijn leven grondig. Ik weet nog niet waar het op uitdraait.


  • Krant – Gaea Schoeters.
  • Das war doch niemand (German Edition)!
  • Planning Change in the Workplace (Institute of Learning & Management Super Series).
  • Christine Le Roux - Omnibus 5;
  • Navigation menu.

Mogelijk kom ik ook in rustiger vaarwater omdat gewoontevorming optreedt. Daar hoop ik op. Nu moet ik mij nog heel alert concentreren op 'afleren' en 'ontwennen'. Op dit moment 'wandel' ik zo'n tien duizend stapjes per dag met een podometer op zak. Dat lukt het beste als ik dat over de hele dag verdeel in kleine brokken.

Beloofde Laand

Dat is nu mijn grens. Dat zijn zes duizend stapjes; dat is ruim vier kilometer. Goed Nieuws! Het bevestigde dat de leukemie van de rustige soort is. De kritische kengetallen waren uiterst weinig gestegen. Verder zit ik middenin de reis- en inpakdrukte. Zondagmorgen met de boot naar Tenerife om Ignacio te treffen waarmee ik Maandagmorgen naar Barcelona vlieg.

Daar huren we een auto voor Cessenon sur Orb. Ghislaine is er dan al. Dat is nog ongeveer km. We komen laat in de avond aan. Ignacio chauffeert. Ik ben er dus nog! Dat leerde een bloedonderzoek twee weken geleden. Dat was opluchtend. Dat begrijp je. Eerst wilde ik alleen reizen. Na ampel beraad met Martine besloot ik alsnog Ignacio te vragen mij te begeleiden. Dat scheelt een stuk stress , en het geeft de stressduiveltjes — die nog steeds op de loer liggen — minder kansen. De stressduiveltjes tolereren nog steeds geen enkele 'inspanning'".

Toch ga ik er even voor zitten op deze eerste ochtend van De Zomertijd. Ik moet nog wennen. Het is pas zomertijd , dus ik heb tijd. Met zorgvuldig en precies beschrijven van waarnemingen moet ik nog steeds oppassen — zoals ik toen schreef. Ik moet dat automatische mechaniek in mijn hoofd — dat mij daartoe dwingt — stopzetten. Ook lezen moet ik op een afstand houden. Zorgvuldig met een wekker ernaast die mij — eventueel — uit mijn trance haalt na twintig minuten. Oh ja! Vrijdag ben ik 'door mijn rug gegaan', zoals dat heet, stom, maar met mijn jarenlange ervaring had ik het snel onder controle.

Ik loop alweer. Het zal nog wel een weekje duren. Ik kom geleidelijk in een gevoelssituatie die ik nooit heb gekend; althans niet duurzaam, althans niet in mijn herinnering. Dat is iets nieuws. Ook duikt steeds vaker een rustig gevoel van Tevredenheid op, terwijl daar — objectief gezien — weinig aanleiding voor is. Ouderdomskwaaltjes, noch de recente diagnose van leukemie, met al zijn verwarrende en tegenstrijdige opinies over on behandelbaarheid, en al-of-niet-chemotherapie, tasten die Tevredenheid aan.

Zo ongeveer start ik mijn zomermaanden van De stress duiveltjes tolereren nog steeds geen enkele 'inspanning'. En wat de stress duiveltjes 'inspanning' noemen gaat mijn — vroegere — fantasie te boven. Dus moet ik Het Nieuwe Nietsdoen blijven beoefenen. Als ik mij maar even laat verleiden om bij een 'interessante' krantenkop verder te lezen is het al raak! Ook een 'stukje' schrijven kan fataal zijn. Maar is er vooruitgang!! Ik ga die 'vooruitgang' niet proberen te beschrijven. Juist het zorgvuldige en precieze beschrijven van mijn waarnemingen — iets wat de trots van mijn professionele leven was — is een schot-voor-open-doel voor die stress duiveltjes.

Als ik een prachtige zonsopgang zie, dan moet ik daarvan genieten als een kind, en het daarbij laten. De 'intellectuele' verminking? Bye, bye Plato. Ik ga er achteraan. Ik zal het vinden. Ik geniet ervan. Ik geniet van de verschillende manieren waarop zij verschijnt.

Als de zon scherp boven zee opkomt kan ik met nauwkeurigheid van een paar seconden dat moment vaststellen. Dat doet mijn oude ingenieurshart kloppen. Dat is ook leuk. Dat schrijf ik dan op in mijn Moleskine. Met dat soort zaken houd ik mij bezig. Het ordelijk opschrijven is nog het meest enerverende. Als is niet oppas slaan de stress duiveltjes dan toe. Die tolereren geen enkele inspanning. Lastig, maar het went. Ik had geen idee wat aan te treffen. Mijn oude levenswijze was heel compleet. Ik zou niet weten wat er aan ontbrak. Geleidelijk kwam er inzicht. Geleidelijk kwamen er — kortstondige — ervaringen, zoals een 'nieuwe kalmte' die ik vier November aanstipte naar aanleiding van een gedicht van Alexander Posey.

Iedere dag praat ik daar even met mezelf: Zon op Wel 'klein' want er waren heel weinig wolken. Zij kwam dan vanachter een dichte wolkenlaag op de horizon. Iedereen die dit leest wens ik een Zalige Kerst en een Goed Nieuw. Ik zal geen 'groet-aan-de-lange-lijst' sturen zoals andere jaren; of een jaarverslag. Ik moet mij inperken — om gezond te blijven. Daar heb ik het druk mee. Maar wie mij schrijft, schrijf ik terug. Toch blijf ik gedichten lezen. En zo-af-en-toe ook wat krantenkoppen om niet helemaal te vervreemden van deze mijn!

In het onderstaande gedicht herkende ik de ontdekkingstocht in mijn diepste binnenste. Het onmiskenbare succes van die zoektocht stimuleert mij om verder-en-verder te gaan. De laatste weken is die heel wilde diarree onder controle. Feliciteer mij maar!!

De kunst is nu om het ten minste! Duim er maar voor!! Mijn ervaringen tijdens deze zoektocht in de diepte — dit leerproces over mijn aller-eigenste ik — lijken er op wat Emily Dickinson aantipt in haar gedicht The Soul unto itself Wat kom ik daar tegen? Daar in die diepe kronkelgangetjes van mijn onbekende ik? She died in Amherst in Ik voel dat het hoort bij mijn ouder worden — This heart shall rest in peace — maar de dichter heeft de 31 jaar ternauwernood gehaald.

Daar kan het dus niet aan liggen. Misschien schrijf ik er nog wel eens wat meer over, maar wat mij op het ogenblik vooral bezighoudt is een soort kalmte die over mij heen komt; een soort diepere aangeboren? De oude wapenspreuk van mijn geboortestad raakt geactiveerd. Die luidt Festina lente. Fac omnia mente , wat je kunt vertalen als Haast U langzaam. Doe alles met aandacht. Sometimes—ofttimes—I almost feel The calm upon my senses steal, So soft, and all but hear The dead leaves rustle near And sign to be At rest with me.

Zelfs de uittreksels lees ik diagonaal. Liever niet!! Het gaat over het verzetten van de klok naar wintertijd: Hoe was het ook weer? Vooruit of achteruit? Ze beginnen met een onvertaalbaar Engels ezelsbruggetje: Spring forward, fall back Dat is het aardige van schrijven voor een Nederlands publiek: ik hoef niet ieder 'buitenlands' woord te vertalen. Daar maak ik nu dankbaar gebruik van. Op La Gomera is dat niet zo sprekend als bij jullie, want daar is het terrasjes-gedoe afgelopen in de herfst. Hier gelukkig niet.

Im Herbst von 3 Uhr auf 2 Uhr. Op deze observatie kun je doorborduren en bondiger beschrijven: Vorne im Jahr werden die Uhren nach vorne gestellt, hinten im Jahr nach hinten. Nog ietsje verder doorborduren en kunt gebruikt maken van de letters O en I Im S o mmer nach v o rne im W i nter geht's h i nter Bovendien rijmt Winter en hinter. Rijm is heel handig bij ezelsbruggetjes. Succes ermee, en slaap morgen maar lekker een uur uit. Het is slechts een gedachte die bij mij opkomt nu ik deze 'bekende datum' opschrijf.

En ik mijmerde even — nostalgisch — over die herinneringen. Wat mij bevalt in dit gedicht is de rustige beschrijving van zijn beleving bij een zonsondergang die ik helemaal herken. Het heeft geen verdere uitleg nodig zoals zoveel moderne gedichten op A-Poem-A-Day. Ik heb meteen een recente her uitgave van zijn gedichten gekocht. Upon the Heights And victor of life and silence, I stood upon the Heights; triumphant, With upturned eyes, I stood, And smiled unto the sun, and sang A beautifully sad farewell unto the dying day. And my thoughts and the eve gathered Their serpentine mysteries around me, My thoughts like alien breezes, The eve like a fragrant legend.

My feeling was that I stood as one Serenely poised for flight, as a muse Of golden melody and lofty grace. Yea, I stood as one scorning the swords And wanton menace of the cities. The sun had heavily sunk into the seas beyond, And left me a tempting sweet and twilight. The eve with trailing shadows westward Swept on, and the lengthened shadows of trees Disappeared: how silently the songs of silence Steal into my soul! And still I stood Among the crickets, in the beauteous profundity Sung by stars; and I saw me Softly melted into the eve. The moon Slowly rose: my shadow on the ground Dreamily began a dreamy roam, And I upward smiled silent welcome.

Vanaf Augustus zag ik al de Winterzeshoek boven de horizon komen. Iedere dag een stukje hoger. Het laatste hoekpunt, Sirius , is ook al twee weken zichtbaar. Ik heb er niet over geschreven, maar, net als andere jaren veroorzaakte het nostalgische gevoelens van vertrek en afscheid. Maandag komt hij zijn klus afmaken. Zodoende Woensdag overnachten op het vliegveld van Barcelona. Donderdagmorgen vliegen naar Tenerife. Eerder lukte niet. Ik ben alleen, ik droom nog; ik ben nog niet wakker.

Wat heerlijk als de theepot opeens begint te praten en zegt: —"Kom op man! Word wakker. Flame under the bubbling water. Blue flame. Water ready for tea. Amber infusion soon to be seeping, Leaves about to uncurl. Here Is a tin, a spoon, a cup, an open Teapot saying, Nobody else but me To nobody else but you: awaken, Pour. What are you waiting for? Ik keek er al een tijd naar uit.

Ik zag de Winterzeshoek [zie Wikipedia] de laatste weken stapje voor stapje boven de horizon komen. Het laatste daarvan is Sirius. Vanmorgen voor het eerst niet. Al jaren geeft het verschijnen van Sirius mij een nostalgisch gevoel. Het einde van van mijn "Franse Zomer" is in aantocht. Ik ben over de helft. Ik moet weer afscheid nemen. Zonder wolken op de horizon heb ik Sirius wel eens half Augustus gezien. Hoe dan ook, het afscheid nadert. Mijn vingers jeuken, maar als ik daar aan toegeef springt het Stress-Duiveltje meteen uit het doosje.

Met een stiekeme darmkramp of zo. In elk geval met diarree, verwarring en verzwakking. Toch boek ik vooruitgang met Het Nieuwe Nietsdoen. Het werkt! Misschien komt het avontuurlijke van deze fase van mijn 'oud' worden nog ooit op papier. Dan kun je meegenieten. Die glipt mij telkens ongemerkt door de vingers, zodat ik opnieuw naar Innerlijke Rust moet zoeken. Die Innerlijke Rust zorgt vervolgens dat mijn spieren en hersens weer voeding krijgen. Langzaam krijg ik vertrouwen dat er inderdaad een blijvende oplossing is.

In de verte. Per slot oefen ik om aartsluiaard te worden, zoals ik vorige week schreef. De dichteres van dit gedicht Cellular, Lizzie Harris , schrijft in haar toelichting: This is part of a collection of poems that examine the emergence of the Internet as an apocalyptic event: a permanent shift in how we connect with the world around us. De sleutelzin van het gedicht vind ik: Humanity has always been improbable, but occurred when two single cells floated. Ik laat het hierbij en laat je achter met de vraag: —'Is het internet inderdaad een ' apocalyptic event '?

There's no law that says life needs to get more complicated. In fact, it's difficult to grow big. Humanity has always been improbable, but occurred when two single cells floated— perhaps they wanted each other? Even a host can learn to love a leech. This is molecular: One thing cares for another, in a way it could never care for itself.

Everything you know was born from this sacrifice. Red- woods stretched, shellfish bristled the floor. Life, in even the simplest form, has always been a matter of finding the energy. Mijn vroegere 'ik' vond dat verwerpelijk, en velen met mij, maar nu is het de vorm die Het Nieuwe Nietsdoen heeft aangenomen. Ik moet — ten diepste — alle neiging en aandrang onderdrukken. Toch is er vooruitgang. Heel voorzichtig kan ik er af-en-toe een ideetje doorheen laten glippen.

Zoals dit van vandaag; om er over te schrijven. Om van mij te laten horen. Dat is toch ook belangrijk? Met Ignacio als begeleider en chauffeur, want er waren twee lange autoritten in onze expresse-reis. Vertrokken om met de ferry vanaf La Gomera, waren we hier. Dat was dus elf uur. Ons vliegtuig vertrok van Tenerife Noord, en omdat de bus er te lang over zou doen, namen we een huurauto die we op het vliegveld achterlieten.

Vanaf Barcelona namen we ook een huurauto, want voor een trein was het te laat. En Ghislaine is gisteren vertrokken. Ik ben dus weer alleen. Hier ga ik gewoon verder met Het Nieuwe Nietsdoen — zoals ik dat 18 April noemde. Het heeft onmiskenbaar succes voor de rust in mijn darmen. En de laatste weken heb ik zelfs vijf van de acht kilo gewichtsverlies ingehaald. Het prijskaartje vind ik nog steeds moeilijk te verteren want — zoals ik 30 April schreef — eist mijn zelfverzorging plus rusten alle tijd op. Zodoende blijft er ". Met andere woorden De Nieuwe Draai heb ik nog niet gevonden. Deze zomer — hier in Cessenon — ga ik verder met zoeken, proberen, experimenteren en.

Dat is de pijnlijkste factor. Definitief afscheid nemen van mijn vorige leven. Maar ook dat zal een oplossing krijgen. Die wisselt bovendien van dag-tot-dag zodat ik pas op het laatste moment een beslissing kan nemen waar ik die aan besteed. Na aftrek van de noodzakelijke uren voor eten, slapen, mediteren om mijn geest kalm te houden — en niet te vergeten een portie lichaamsbeweging — blijft er weinig tijd over om mijn gedachten over wat ik lees-of-zie-of-meemaak ordelijk op te schrijven.

Ik vermaak mij daarmee in stilte. Mediterend soms. Het onderstaande gedicht — Afternoon on a Hill van Edna St. Het beschrijft zo'n achternamiddag van 'stil vermaak'. Geniet maar met mij mee. Ik vroeg aan mijn Duitse buurvrouw Ingrid of ze alternatieven kende. In de andere talen bleek het niet zo gemakkelijk. Ik heb hier geen Franse vrienden waarbij ik het kan navragen. Ik zal het aan Gery en Paul voorleggen. Die doen juist Franse conversatie in Cessenon.

Wie weet? Mijn Spaanse vrienden konden ook niets kleurrijkers ophoesten. Het Engels leek aanvankelijk precies zo 'beschrijvend' met ' come straight to the point ' of ' come straight out with it ' of ' not beat about the bush ', maar toen ik het navroeg bij Peter en Janine — vanmorgen aan hun Zondagochtend-wijntje op de Plaza — kwamen ze met ' Jumping in with both feet '.

Ja, dat zie ik voor mij, net als dat binnenvallen-met-de-deur. De dichter, William Carlos Williams , laat het ons weten in zijn gedicht uit A-Poem-A-Day stuurde het vandaag rond. The Fool's Song I tried to put a bird in a cage. O fool that I am! For the bird was Truth. Why, it broke my pretty cage. Why, I had nor bird nor cage. Truth in a cage. Het is geen toeval dat vandaag mijn nicht Tini jarig is, en verleden Zaterdag mijn zus Tini. Ze heten namelijk allebei naar mijn grootmoeder van vader's kant.

Indertijd werd de tweede dochter vernoemd naar de moeder van de vader. De Tini van vandaag is een nicht van vader's kant. Mijn vader had drie broers met twee dochters. Dus heb ik drie nichten genaamd Tini. De eerste zoon werd vernoemd naar de vader-van-de-vader, de tweede zoon naar de vader-van-de-moeder.

Ik ben tweede zoon. Daarom heb ik enkele neven met mijn voornaam. Die heten niet Van Eyk; die hebben hun vader's-kant achternamen. Maar het komt eraan! Ook werd duidelijk dat acupressuur bijzonder effectief is. Duidelijk merkbaar!! Zelfs enige gewichtstoename de laatste dagen. Het Nieuwe Nietsdoen is definitief begonnen. Heel ingrijpend in mijn levensgevoel en -waarden.

Ik weet er nog geen raad mee.

Vandaag geen column. Dat betekende toen donderen of razen. We hebben daarvan de uitdrukking: 't is hommeles overgehouden. Het Engels heeft geen woord voor hommeles maar ze kennen het zowel beschrijvend: have a row with of they are at each other's throats alsook als waarschuwing: that'll cause ructions of brouhaha. Es gibt Stunk is zoiets als 'poep aan de knikker'. Maar da raucht's is ook duidelijk.

Je moet alleen opletten met bollos. Behalve 'fijne luxe broodjes' heeft het ook enkele vulgaire betekenissen. Over de darmstoornis van medische zijde geen nieuws. Het onderzoek duurt voort. Volgende afspraak 4 April. Intussen werk ik met de 'theorie' die ik twee weken geleden opperde dat het om een diepliggende stress zou gaan. Er blijven kleine succesjes komen. Dat werkt! President John F. Kennedy's "personal role" in.

This article presents lists of the literary events and publications in June 19 — Stephen King is hit by a van while taking a walk. He is hospitalized for three weeks and only resumes writing his next book, On Writing, in July. Persephone Books is founded in Bloomsbury, London, by Nicola Beauman to reprint midth century fiction and non-fiction, mainly by women. Paul Roos Gymnasium is considered one of the most prestigious boys' schools in the country.

Other than its rich history, the school is known for all round excellence in sport, culture and academics. The pillar values of the school are pride, respect and gentlemanship along with humility, excellence, integrity and responsibility PRG HEIR. Another notable characteristic of the school is its gees Afrikaans for spirit and their famous fightsong "Old boys of Paul Roos" which they sing with learners who previously attended the school. Paul Roos Gymnasium has produced more Springbok rugby players than any other school Paul Roos, a former captain of the Springbok rugby union team, was himself a former pupil and teacher at th.

This is a list of intellectuals from the Age of Enlightenment. James Beattie — Scottish Poet, moralist, and philosopher. Balthasar Bekker — Dutch A key figure in the early. Jaco Sieberhagen born 25 January is a South African sculptor. He usually creates sculptures of people and animals using wood, metal, and glass. His metal figures are almost always depicted in a silhouette style, using laser-cutting techniques. He describes the scenes he creates as "landscapes of the mind. He also studied sculpture at Rhodes University from to The Basisbibliotheek canon of Dutch literature comprises a list of works of Dutch Literature culturally important to the cultural heritage of the Low Countries, and is published on the DBNL.

Several of these works are lists themselves; such as early dictionaries, lists of songs, recipes, biographies or encyclopedic compilations of information such as mathematical, scientific, medical or plant reference books. Other items include early translations of literature from other countries, history books, and first-hand diaries and published correspondence.

Notable original works can be found by author name. What follows is the list of the first works, leading up to the early 20th century. Vorig jaar moest mijn kater Darius onverwacht een spuitje krijgen. Omdat het nu eenmaal geen zin heeft lijden onnodig te rekken meldden we ons daags na de diagnose bij de dierenarts. Enigszins verbaasd keek ze naar de volle wachtkamer.

Dus natuurlijk ben ik daarmee bezig, maar niet op een paniekerige manier. Ik heb een heel goed leven gehad, en alles meegemaakt wat een mens mee kan maken, in de goede en in de minder goede zin, met klein en groot drama. De 20 of 30 jaar die ik nog heb, zie ik als extra time. Ook over hoe ik zal sterven ben ik niet angstig;. Dat is al zo sinds ik 22 was. En dat heeft te maken met het feit dat ik op een grauwe februaridag aanwezig was bij het overlijden van mijn vader, die erg jong stierf. Ik wist toen natuurlijk al wel dat het leven eindig was, maar die concrete confrontatie met de dood was zo verbijsterend dat zij me sindsdien achtervolgt en nog steeds boos maakt.

Het is net omdat ik dat niet doe, dat ik je stuk met stijgende verbazing las. Met open ogen. Zo verstandig, en toch. Geen groter triomf dan toegang tot de reguliere media, waardoor deze marginale groepen niet alleen aan geloofwaardigheid winnen, maar hun extremistische gedachtegoed ook binnenbrengen in de publieke ruimte. Daarin onderzoek ik de relaties tussen verlies, rouw, tijd en herinnering. Binnen de filosofie speelt het al sinds de oudheid een grote rol in ons denken,.

Ik ben altijd bang niet klaar te geraken. Who wants to live forever? Mijn vrouw en ik verloren een ongeboren kind, en mijn vader stierf. We waren op terugreis van vakantie toen ik een telefoontje van mijn moeder kreeg om te zeggen dat mijn vader onverwacht geopereerd werd; drie kwartier later belde ze opnieuw om te vertellen dat hij overleden was — zonder enige mogelijkheid tot afscheid, totaal abrupt. Dat betekent dat de soldaten eindelijk uit het straatbeeld verdwijnen. De terreurmaatregelen hebben onze maatschappij ingrijpend veranderd. De afgelopen maand ben ik tien keer gefouilleerd, zes keer geswipet, mijn biometrische kenmerken zijn twee keer gescand,.

Mooie vraag. Een beetje zoals Socrates misschien, die, de gifbeker al in de hand, toch nog met zijn omstaanders in discussie ging. Dat gif hoeft niet, maar de bekers en de vrienden mogen wel in de buurt zijn: met een glas wijn in de hand een laatste gesprek voeren met de mensen waarmee ik mijn leven heb gedeeld en dan zachtjes verdwijnen, dat lijkt me wel mooi. Het ingekorte stuk zoals het verschenen is in de letterenbijlage van De Standaard kan je hier nalezen. Wie de volledige speech liever op papier naleest, kan hier de pdf vinden.

Ik wandelde nietsvermoedend rond op de Boekenbeurs, de laatste plaats ter wereld waar een auteur verwacht te worden aangesproken over de staat van de letteren,. Ik relateer het altijd aan hoeveel boeken ik nog kan schrijven: als ik bedenk dat ik 38 jaar van de 45 jaar dat ik al geleefd heb niet heb geschreven, en die tijd er nog bij kan krijgen, valt het mee.

Maar tegelijkertijd is het gevoel dat de helft erop beklemmend. Dat Eduard Louis een kanon is, wisten we al, maar zijn Geschiedenis van geweld is een gruwelijk goed boek. De premisse is even eenvoudig als hard: in een kerstnacht pikt de schrijver de jonge immigrant Reda op,. Maar niet op een donkere manier.

Eerder vanzelfsprekend, als ik kijk naar de mensen rondom mij. Als je het leven ziet, zie je ook de dood. Dat is niet erg; zij hoort nu eenmaal fundamenteel bij het leven. Mijn leven is nu al mooi geweest. Waarbij ik er dan wel van uitga dat het einde niet pijnlijk is. Over hoe ik wil sterven denk ik nooit na. Alleen over hoe ik vooral niet wil sterven. Ik was vroeger een enorme voorstander van euthanasie, omdat het de vrije levenskeuze garandeert, maar na twee ervaringen aan de zijlijn heb ik er een heel dubbel gevoel bij.

In beide gevallen werd er gesjacherd met de datum, tot die paste voor alle betrokkenen. Dat verwarde mij geweldig, omdat het me deed beseffen hoe ontregelend het is voor de naasten. Zoveel wegen die leiden naar wraak, zoveel paden naar wreedheid die u had kunnen bewandelen, en toch koos u, geef toe, de gruwelijkste van alle. Een man uit zijn tent lokken met een boek waarin u schaamteloos zijn naam misbruikt, om hem vervolgens nog maar eens tot slachtoffer te maken van zijn geschriften,. De opname daarvan, met saxofonist Kurt Bertels en mezzo Els Mondelaers, verschijnt binnenkort op cd.

Een avondje cinema met een vriend. Mijn vriend ziet een ander visioen: de Matrix perfectioneren en een eigen versie van de wereld scheppen. Hij werd social media strateeg,. Ze schrijft er een nieuwe theatertekst. Overdrijft u niet een beetje? De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik na het interview eens in mijn agenda keek, de weken van telde en een kleine vapeur kreeg.

Ziehier de link. De vluchtelingencrisis aankaarten door een transgender in de mix te gooien. Niet volgens auteur Gaea Schoeters 41 , die het doet in het theaterstukHet Kanaal. Van Dit zijn de namen NTGent over Grensgeval Toneelhuis tot Empire Milo Rau — het aantal voorstellingen over de vluchtelingenproblema- tiek is nauwelijks bij te houden. Dat vindt ook auteur Gaea Schoeters,. Majakovski novodevitsji. Ik had ze niet mogen schrijven, lieve Lilja. Die gedichten.

Die vette, slappe propagandapap Die uit mijn hersens vloeide Als bloedklonters uit een dichtgeslibde ader. Dat laatste zelfs gekaft. Ik had het boek ook bij toen ik door Iran en de Emiraten reisde, en je wilt niet aan een kleine grenspost in the middle of nowhere moeten uitleggen waarom er vrouwelijk naakt in je koffer zit.

Hebben soldaten een mandaat om preventief mensen neer te schieten op straat, onder welke voorwaarden, waarom gebeurt dat altijd met dodelijke afloop en mag je iemand nadien een paar uur laten liggen sterven omdat DOVO hem moet onderzoeken in plaats van bijstand te verlenen aan een persoon in nood? Het leken mij legitieme vragen om te stellen als burger in een democratische rechtstaat. Het spijt me dat ik jou deze brief moet schrijven. Eigenlijk zou ik hem aan de tijdsgeest moeten richten, die van woorden als kunst, intellectueel en elitair scheldwoorden heeft gemaakt, maar zich helaas vooral laat voelen en zelden expliciet uitspreekt.

Dus vang jij de bui, als gezicht van een programma dat symptomatisch is voor onze tijd. Maar misschien is het net goed dat ik hem aan jou richt,. Onze tijd is ziek. De tijdsgeest heeft van woorden als intellectueel, elitair en kunst scheldwoorden gemaakt. In naam van de toegankelijkheid kortwieken we de kunst. Maar wie zich tegen de kunst keert, doet dat nooit in het belang van het publiek. Wie zich tegen de kunst keert, probeert te voorkomen dat zijn volk zich ontwikkelt.

Geen entertainer. Wie dat vergeten is: schrijf x,. De editie van dit jaar leek eraan te ontsnappen, maar de laatste finale-avond was het alsnog prijs. Voor de goede orde: Brouwers corrigeerde zijn slip of the tongue meteen en verklaarde zich een grote fan van het genre. Daarom werkt de nabestaandenwerkgroep Verder samen met het kabinet Gatz een richtlijn voor fictiemakers uit, naar analogie met de bestaande regels voor de media. Maar is een zelfmoordaanslag dan geen zelfdoding? Moeten we niet even omzichtig omspringen met de berichtgeving rond terreur, schuilen daar niet dezelfde gevaren in?

Onlangs kreeg ik een mail van het Vlaams Audiovisueel Fonds: of ik wilde meewerken aan een bevraging over de manier waarop zelfdoding in fictie wordt getoond,. Vrouwen zijn daarin ondervertegenwoordigd. Enkele cijfers. Vrouwelijke auteurs zijn niet alleen in de minderheid, bovendien krijgen ze ook aanzienlijk lagere bedragen toegekend.

Niet elke gefrustreerde jongere wordt een terrorist. Gelukkig maar. Wie bij de Canarische eilanden enkel aan dikke Duitsers, beschonken Britten, beachresorts en bejaarden denkt, vergist zich schromelijk. De 7 eilanden vormen een waar wandelparadijs. Wij testten La Gomera en Tenerife, en keerden meer dan tevreden terug. Mijn lief vraagt niet veel. Een wandelvakantie volstaat. Wel graag door afwisselende landschappen, bij lekker warm weer en niet te ver vliegen. Tegelijkertijd wijzen experts, politie en justitie erop dat de diabolisering van de islam contraproductief werkt.

Rutten wil het Salafisme bestrijden, De Roover de godsdienstvrijheid van de islam inperken. Of beter: voorlopig niet. Want de kans is groot dat Trump die beslissing straks terugdraait. Dat zie ik dan wel. Ik hou het graag spannend. Trump vergat in het derde presidentsdebat even de schijn op te houden. Och, geef toe, democratie is overschat. Blijkbaar vinden niet alleen Vuye en Wouters dat de N-VA zich te ver van zijn Vlaamse koers bevindt; ook Verherstraeten verbaast zich over het gebrek aan een communautair plan.

Quasi dagelijks word ik op grove wijze aangesproken op mijn seksuele voorkeur. Een maandagsmodel. Zo noem je dingen waar iets aan hapert, omdat ze van de band gerold zijn voor de arbeiders hun eerste koffie op hadden. Maar onder motorrijdende vrouwen vervangen we Made-on-Monday wel eens door made-by-men. In zette Honda zijn eerste stappen in de zwaarste offroad-rally ooit: Paris-Dakar. Vrijwel meteen pikte de Africa Twin het hele podium in;. De SWAT-teams kunnen er nog iets van leren: de daders van de aanslag in Orlando, de schietpartij in Frankrijk en de gijzeling in de Walmart werden bij hun arrestatie allemaal doodgeschoten.

Daar zal getest worden wie de menseneter is;. Erdogan, wat is dat toch een leuke man. De Volkskrant. Akkoord: banaliteit heeft bestaansrecht. Al is het maar voor het contrast. Goed gedaan? Zelfs al is die man Donald Trump. Ik wilde vragen of u zelf eigenlijk een beetje tevreden was over uw in verschenen roman Ungeduld des Herzens?

ADVERTISEMENT

Met dat trucje wil de Amerikaanse wapenindustrie de strenge reglementering voor de aankoop van geluidsdempers voor vuurwapens omzeilen. Hoe slecht dat ook is voor het hart van mijn schoon moeder, ik heb een zwak voor reizen in ex-conflictgebieden. Niet uit ramptoerisme, maar omdat de mensen meestal echt blij zijn je te zien. Nu is de oorlog echt voorbij. Dat doet men niet, voor de sereniteit van het debat. Reductio ad Hitlerum roept diegene die zich aangevallen wordt dan, en verklaart daarmee de beschuldiging ongeldig.

Maar zo bedoelde de Amerikaanse filosoof Leo Strauss het niet helemaal, toen hij de term bedacht. Toen de regering een jaar geleden, na de aanslagen op Charlie Hebdo, de wet aanpaste om de aanwezigheid van het leger op straat juridisch te regelen, klonk er nog weliswaar gematigd protest. Motorrijder, januari — Het artikel zoals het is verschenen kan je hier nalezen. Ik hou niet van reizen in Europa: te druk, te duur, te vol. Verwend als ik ben, heb ik mijn landen het liefst ruig en leeg, met weinig mensen, uitgestrekte vergezichten en eindeloze off-road wegen.

Dat vind je hier nergens meer. Dacht ik. Tot ik Portugal leerde kennen.

- BOAZ & LOES SITE -

Het was love at first ride. Op weg naar de luchthaven kwam ik voorbij Burra Motors. Stephen, die net een blauwe pick-up aan het keren was, stopte net lang genoeg om zijn duim naar me op te steken. Stephen staat nooit twee minuten na elkaar stil. Dat waren de vragen. Ziehier mijn antwoorden. Ze menen het niet echt. Schijnmanoeuvres, dat zijn het. Zetten in een heel andere oorlog. Van Europa en de VS tegen de Russen en van sjiieten tegen soennieten. Want terwijl we IS bombarderen,.

Search Results

Zowat alle Britse kranten wijdden een flink stuk aan de hoofdstedelijke herfstnevelen. The Guardian koos de origineelste insteek: het boekenkatern. Maar als een weertype zo vaak voorkomt dat het een stijlfiguur wordt,. Oktober , motorrijder — nalezen kan hier. Af en toe moet een mens zijn vooroordelen eens opzij zetten.

Of op zijn minst controleren of ze wel ergens op gebaseerd zijn. Anders zou geen enkele overland-reiziger proberen rond de wereld te rijden, uit angst van die platte schijf af te vallen. Dus toen Trui vroeg of ik mee een elektrische motor ging testen, zei ik ja. Ook al zijn dat eigenlijk brommers voor geitenwollensokkenwatjes. Beste Vlaamse schrijver, schrijfster en alles daartussen,. Om de vonk te zijn voor de avonturen van mijn verbeelding. Ze rekten de spieren van mijn jonge geest in alle mogelijke interessante richtingen.

Die speurtochten maakten me ontzettend gelukkig. En dat doen ze nog steeds. Niemand die zo vaak zo onelegant in het nieuws komt als Brits premier David Cameron. Toen ik Cynthia Voigt een brief aan een ander auteur te schrijven, kreeg ik prompt drie brieven. Voor DSLetteren kozen we Voigt-schrijft-Voigt, maar de andere twee zijn te mooi om ongelezen te blijven. Zomaar, voor niets. Of course I celebrate you, with admiration and delight. Wat denk je eigenlijk dat je aan het doen bent door jezelf in dezelfde categorie te plaatsen als William Shakespeare en Jane Austen of zelfs nog maar E.

White, gesteld dat we, om het overzicht te bewaren, alle vertalingen, essayisten en dichters uitsluiten? En begin nu niet de lange lijst van middelmatige of slechte schrijvers op te dreunen; je weet best wat ik bedoel. Geen krantenkop zonder zwijn; het verhaal is dan ook zo sappig is als ontbijtspek. Akkoord, Cameron heeft ernstiger dingen op zijn geweten dan dit uitschuivertje uit zijn studententijd -een half miljoen Britse kinderen gleed onder zijn bestuur onder de armoedegrens- en de biografie bevat ook een paar pittige politieke schandaaltjes.

Dus richtte hij zijn camera op het leven achter de gevangenismuren, een deel van de samenleving dat we liever niet zien. Drie jaar lang deelde hij de cel van gedetineerden in 12 Belgische gevangenissen. Het leverde geen fraai beeld op van de Belgische justitie. Het had eerder kunnen gebeuren.

Uw Oorlog met de salamanders was al twee jaar onaangeroerd in mijn bezit toen de Tsjechische vertalingen van mijn eigen boeken me nog eens naar uw land haalden en ik besloot uw meesterwerk onderweg te lezen. Ik heb geen idee hoe druk het die dag was in het vliegtuig van Brussel naar Praag en in de treinen van Praag naar Brno en terug —.

Caresse Crosby. Geen mens die haar nog kent, maar ooit kende zij iedereen. Samen met haar man Harry gaf ze Joyce, Hemingway en D. Lawrence uit voor iemand ooit van hen had gehoord. De hele kunstwereld, van Dali tot Cartier-Bresson, frequenteerde hun feestjes. En hun bed. Rabotwijk, Gent. Een homokoppel wordt lastiggevallen door buurtbewoners.

De gemoederen lopen zo hoog op dat ze de politie bellen, aan wie ze melden dat ze al maanden beledigd en bedreigd worden. We moeten niet overdrijven. Hun huis werd niet in brand gestoken, en ze zijn niet fysiek mishandeld. Waar zeuren ze over? Zondere pardon. Schrijver of niet.

Zoiets was me niet meer overkomen sinds mijn leraar Engels me 25 jaar geleden de klas uitzette omdat hij de Henry Miller op mijn leeslijst geen literatuur maar porno vond. Deze keer lag het aan George Orwell. In een Parijse boekhandel was mijn oog gevallen op een boekje met de verleidelijke titel Books vs. Cigarettes, waarin hij zich afvraagt waarom mensen lezen een dure,.

Een jaar geleden, het was tijdens de Museumnacht in mijn woonplaats Den Haag, stond ik onverwachts weer oog in oog met jouw handschrift. Weer, want tijdens mijn studietijd in Leiden heb ik heel wat uren doorgebracht in de speciale afdeling van de universiteitsbibliotheek waar je, onder strenge bewaking, zeldzame drukken en handschriften mocht inzien. Hier lagen enkele van de schriftjes waarin jij Het verboden rijk en Het leven op aarde hebt geschreven,.

Je schreef een oeuvre met een meesterwerkdichtheid die zelden vertoond is. Toegegeven, die laatste paar kortere romans, novelles eigenlijk, haalden het niet bij de majestueuze boeken die je in de jaren negentig zo ongeveer om de twee jaar de wereld inzond. Misschien lag dat aan de ouderdom.

Ons land heeft de neiging gefaald beleid te recycleren. Om nadien verbaasd te zijn dat het eigenlijk toch niet werkt. Zelden werd de Belgische politieke volksaard bondiger samengevat. Housen is niet zo onder de indruk van de precisiebombardementen die het Belgische leger uitvoert; vaak bezorgen ze ons meer problemen dan ze oplossen. Ik was nog maar een tiener toen ik je leerde kennen. We moesten boeken van een leeslijst lezen, en ik koos altijd 19e-eeuwse romans, want ook al waren die dik en moeilijk, ze hadden tenminste een verhaal.

Voor wie te jong is om het zich te herinneren: ooit was homoseksualiteit ook in Europa verboden. Ierland haalde het pas in uit de strafwet. Telkens wanneer ik van Brussel-Centraal naar de plek wandel waar ik lesgeef, is er even de vraag of de kasseien waarop ik mijn voeten plaats dezelfde zijn als die waarop jij liep toen je in Brussel verbleef.

Welke schoenen droeg je? Zaten ze gemakkelijk? Je was ernstig bijziend. Had je je bril op? En wat zag je dan? U bent dood en dan voelt je en jij wat ongepast. Hoewel u eigenlijk ook een volwassen jongetje was en daarbij voelt u weer vreemd. Maar op dit moment bent u vooral dood, dus toch u. Dat er een plek is waar u nu bent, daar geloven wij allebei niet in. Het is een mooie, warme avond, en dus is het druk in het park rond Artist House. De terrassen zitten vol, kinderen rennen in het rond, op de paadjes flaneren koppeltjes. Op het trapje voor de ingang van het museum zitten jonge kunststudenten te kletsen.

Tot een jongen met halflang haar zich losmaakt uit het groepje, opstaat en zomaar, uit het niets, een gedicht van Hafez begint te declameren. Ik weet niet of u dat op prijs stelt. Ik durf dat te betwijfelen. Ik heb altijd gedacht dat u het niet zo begrepen hebt op valse gezelligheid. Eerlijk gezegd: ik was ooit bang voor u.

Ik leerde uw werk in verschillende fases van mijn leven kennen. Ik moet er meer dan honderd weggegeven hebben. Jezus redt. Ik ben nu ouder dan jij toen je ophield met schrijven, en toch heb ik nog plannen voor nieuwe boeken, en blijf jij voor mij een motor van literaire creatie, vruchtbaar en verontrustend tegelijk, wiens werk een gloed van intelligentie uitstraalt — een goed beloond man, met miljoenen lezers, maar eigenlijk ontevreden.

Geen wonder dat je wordt genegeerd door universiteiten en dat zoveel mindere schrijvers een hekel aan je hebben. No One Read It. Mocht je nog leven, dan ben je deze week geworden. Erg onwaarschijnlijk, maar goed, aan waarschijnlijkheid heb jij sowieso een broertje dood. Je verdween in een tijd dat mensen nog konden verdwijnen, gewoon, door op een dag weg te lopen uit je leven en er niet meer toe terug te keren.

Dat was in , je was bijna zesentwintig. Je echtgenoot wachtte twee weken voordat hij naar de politie ging,. Elke generatie krijgt de porno die ze verdient. Triestig, vooral als een hele generatie vrouwen zoiets als seksuele bevrijding ziet. In de week van de Oscars mag het iets meer zijn, moeten ze bij Al Jazeera gedacht hebben. Door een sleutelgat zien we handen in een duister kantoor in documenten bladeren. Vreemd, denk ik, want ze houdt niet van de kou. Misschien vanuit een dekstoel op een cruiseschip, onder een dekentje of zo.

Maar dat ze weet dat wij wildebrassen zijn en meer houden van wat actie. Ik heb er volstrekt geen talent voor, maar als je voldoende zelfdiscipline kweekt en je erop toelegt, kom je ergens. Een geruststellende gedachte is dat, want dan komt het ook wel goed als je je toelegt op iets waarvoor je meer talent hebt. Rijden op de maan zal wellicht voor eeuwig een utopie blijven voor motards. Wij gingen voor the next best thing: rijden in een maanlandschap. Dat ze het beu is, al die regen en die kou, verkondigt Ann-Sofie op een kille februariochtend.

Vorige maand reisde ze samen met Trui door Oost-Europa. Ook voor auteurs. Wat mag net nog wel, wat mag net weer niet? Hoe lossen jullie het op? De vraag leeft, zoveel is zeker. Het succes van De voorlezer maakte van Bernard Schlink een bestsellerauteur.